Laat me vloeken om de onrechtvaardigheid van het leven.
Laat me beven voor de onpeilbare diepte van de dood.
Laat me huilen als een weerwolf om de pijn van het verlies.
Laat me niet begrijpen waarom.
Gun me mijn woede voor ik me buig voor de onbeheersbare krachten.
Gun me mijn verzet voor ik deemoedig erken:
Het is zo,
Het zij zo.
Zodat ik me weer kan openen voor het leven,
Heropbouw wat te herstellen valt.
Een leer te leven met wat definitief verloren ging.
En laat me wanneer de pijn weer opborrelt,
Laat me dan opnieuw beginnen,
Met de éérste zin  

Want voor alles, was er alles.

En is het niet zo dat alles alles kan zijn.

Zoals jij mij had kunnen zijn.

Zoals ik altijd op zoek ben naar alle ik’s in jou. 

I have my mother’s mouth 

and my father’s eyes

On my face they are still together

 On mondays I explain all my new ideas to my assistants

These long exhausting inner travels brought me to places I barely remember

I wanna lose myself inside yourself

Until you find me, confine me

To the freedom of your prison

Exist in the same space, same time

Combine until your thoughts slow grind with mine

Till the point and place where our space and time match